Համաճարակի սահմանափակումների մեղմացումից և պատերազմի հրադադարից հետո Գորիսի Վ. Վաղարշյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնը շրջում էր Գորիս, Տեղ, Տաթև համայնքների տարբեր բնակավայրերում, փորձում հանդիսատեսներին ինչ որ ձևով կտրել առօրյա խնդիրներից։ Մինչ այդ արդեն չեղարկվել էին հյուրախաղերը՝ Արցախի և Սյունիքի համայնքներում, ինչպես նաև մասնակցությունը՝ «Թատերական Լոռի» միջազգային փառատոնին։
Նախորդ տարիների համեմատ, պատերազմից հետո վարձակալման հինգ համերգային ծրագիր և ներկայացում է ունեցել դրամատիկական թատրոնը, որից ստացած եկամուտով կարողանում էին բեմական հագուստներ գնել կամ էլ տարբեր խնդիրներ լուծել։ Այդ միջոցներով նախատեսում են տիկնիկային բեմադրություն ներկայացնել երեխաների համար, ինչպես նաև վարպետաց դասեր անցկացնել Գորիսում, որպեսզի որևէ ձևով նպաստեն մարդկանց կյանքի աշխուժացմանը։
Գորիսի դրամատիկական թատրոնի տնօրեն Շանթ Հովհաննիսյանի խոսքով տարիներ առաջ թատրոնը գործում էր ավելի շատ սիրողական մակարդակով, բայց Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի Գորիսի մասնաճյուղի բացվելուց հետո ուսանողները կարողանում էին ավարտելուց հետո աշխատել թատրոնում։
Հիշեցնենք, որ ֆինանսական հնարավորությունների բավարար չլինելու պատճառով վերջերս ինսիտուտը փակվեց, որն էլ մի որոշ ժամանակ հետո հանգեցնելու է դերասանների, մասնագետների պակասի․ չհաշված, որ պատերազմից հետո աշխատակիցներից երեքը ընտանիքներով փոխել են բնակության վայրը։
«Բայց դե մենք չենք հուսահատվում, փորձում ենք առաջվա համեմատ յոթ անգամ ավելի աշխատենք և նոր մեթոդներով մարդկանց ներգրավենք, օրինակ ներկայացումներից շատերի մուտքը անվճար է»,- ասում է Շանթ Հովհանիսյանը։
Քաղաքային պատկերասրահի ցուցադրությունները և այցելությունները համեմատաբար ևս նվազել են։ Այժմ հիմնականում ցուցադրվում են տեղացի նկարիչների աշխատանքները։ Ցուցադրություններ կազմակերպվում են հիմնականում տեղի նկարիչների նկարներից։ «Արցախից ունենք նկարիչ, որ հաճախ էր Գորիսում ցուցադրություններ կազմակերպում, իսկ հիմա էլ չի գալիս, որովհետև պատերազմի ժամանակ չէր հասցրել իր կտավները դուրս բերել»,- ասում են պատկերասրահի աշխատակիցները։ Որքան էլ խոչընդոտներ լինեն, այն մարդը ով սեր ունի մշակույթի նկատմամբ, հասկանում է, թե ինչ է արվեսը միշտ այցելում է և ՛ պատկերասրահ, և ՛ թանգարան, անհամբեր սպասելով, թե ինչ նոր աշխատանքներ կան, հավելում է աշխատակցուհին։
Պատերազմի ընթացքում Արցախից տեղահանված երեխաների համար պատկերասրահի տնօրեն Ժիրայր Մարտիրոսյանը հինգ ամիս նկարչության դասընթացներ էր անցկացնում զուգահեռ պատմելով նկարիչների կենսագրությունը և գործունեությունը։
Իր մտահոգությունն է հայտնում նաև Ակսել Բակունցի թուն- թանգարանի տնօրեն Վարդան Սարգսյանը ասելով, որ զբոսաշրջիկների հոսքը քիչ է այցելուների թիվը ևս պակասել է , անգամ օրեր կան, երբ թանգարանի դուռը բացող չի էլ լինում։
2018-2019 թվականին թանգարանն ունեցել է շուրջ 5000 այցելու, իսկ 2020 թվականի սկզբներին համավարակի պատճառով դադարեցին հյուրնկալել այցելուներին։
Ամռանը ներքին զբոսաշրջության հաշվին հիմնականում տեղացիներ են այցելել և դպրոցական երեխաներ։
Սույն հոդվածը հրապարակվել է ԵՄ ֆինանսական աջակցությամբ: Հոդվածը արտացոլում է հեղինակի կարծիքը և պարտադիր չէ, որ արտացոլի ԵՄ տեսակետը։
