«Մեր տունը եկեղեցու մոտ էր, հիշում եմ վերջին անգամ ես ու ընկերուհիս դուրս էինք եկել, քայլել ամբողջ Ասկերանով, նկարահանել, վերջին անգամ եկեղեցու զանգերը հնչեցրել»,- պատմում է Արցախից բռնի տեղահանված Սնեժանա Թամրազյանը։
Նա Արցախի Ասկերան քաղաքից է, սովորում էր Արցախի պետական համալսարանի «իրավագիտություն» բաժնում, ակտիվ երիտասարդ էր։
2020 թվականի պատերազմից հետո Սնեժանան և իր ընկերները հիմնադրում են ՝ «Երիտասարդների միավորում՝ հանուն արդարության» հասարակական կազմակերպությունը, որն օգնում էր տեղահանված ընտանիքների փոքրիկներին հաղթահարելու հետպատերազմյան սթրեսն ու վախերը՝ կազմակերպելով հոգեբանական և ժամանցային միջոցառումներ։
«Շրջափակման ընթացքում դժվարությունները մեզ ավելի էին կոփում և ինչպես ասում են դժվարությունների ժամանակահատվածում դու ունես երկու տարբերակ՝ կամ նեղսրտել, տրտնջալ, բողոքել, կամ կյանքի իմաստ գտնել ու դրա համար պայքարել․երևի այդ ընթացքում մեր կյանքի իմաստը եղել է այն, որ մենք գտնվում ենք Արցախում և Արցախի կարոտը մեր մեջ չկար»-հիշում է երիտասարդ աղջիկը։
Թվում էր, թե պատերազմը մեկ օր տևեց և այդ օրը որոշվեց բոլորիս ճակատագրերը։
Սեպտեմբերի 27-ին Սնեժանա Թամրազյանն ընտանիքի հետ տեղահանվում է Արցախից և բնակություն հաստատում Կապանում։ Շուտով միանում է Կապան համայնքի ղեկավարին կից երիտասարդական խորհրդի կամավորական աշխատանքներին, որն օգնում է իրեն մի քիչ հաղթահարել տեղահանության դժվարությունները։
Սյունիքում նա շարունակում է հավաքագրել արցախցիների վկայությունները, որոնք պատերազմական հանցագործությունների վերաբերյալ են, նպատակ ունենալով «Ճշմարտության և արդարադատության կենտրոն»-ի միջոցով փաստեր ներկայացնել միջազգային ատյաններ հանուն ճշմարտության և արդարության հաղթանակի։
«Ես նպատակ ունեմ իմ մասնագիտական գործունեությամբ ներկայանալ միջազգային դատարաններ, ինքս ներկայացնել Արցախի խնդիրը և պայքարել մեր իրավունքների համար։ Իսկ իմ բոլոր երազանքները կապված են Արցախի հետ»,-ասում է Սնեժանան։
