«Ես պետք է լեռների մեջ ապրեմ, որ ինձ ապահով զգամ․ Արարատյան դաշտի անվերջությունն ինձ չէր բավարարում։ Ինձ նորից իմ գյուղ է բերել թզի տերևի խշշոցը», -տարիներ առաջ Արտաշատից Մեղրի տեղափոխվելու մասին պատմում է ալվանքցի Հասմիկը։ Ասում է, որ վեց տարի հազիվ է դիմացել Մեղրիից հեռու։
Չգիտեին էլ, թե ինչ է սպասվում իրենց ընտանիքին, որովհետև անգամ տուն չունեին, բայց երազանքի հետևից էին եկել, հաստատակամ էին և ուզում էին Արաքսի ափին տուն կառուցել, այգի հիմնել։ Ու տարիների հեռվից հպարտությամբ ասում է, որ երազանքն այլևս իրականություն է․ և՛ սեփական տուն ունեն, և՛ այգի, տնտեսություն․․․ Այդ ամենը ստեղծվել է ամբողջ ընտանիքի ջանքերով։ Ծնողների հետ ֆերմայում, այգում աշխատում են նաև որդիները։ Հասմիկը հպարտությամբ է խոսում տղաների մասին, ասում է, թե ուրախ է, որ նրանք ևս սիրում են գյուղը, հողը․ տեղափոխվելու մասին անգամ չեն մտածում։
Հասմիկի մասին ավելին կարդացեք այստեղ։
Հրապարակումը պատրաստվել է Եվրոպական միության ֆինանսական աջակցությամբ ՝ «Եվրոպական մեդիահարթակ Հայաստանում. հուսալի և պրոֆեսիոնալ լրատվամիջոցների կառուցում» ծրագրի շրջանակներում։ Բովանդակության համար պատասխանատվություն է կրում Գորիսի մամուլի ակումբը, և պարտադիր չէ, որ այն արտահայտի Եվրոպական միության տեսակետները:
Լրագրող
