Էլ Գորիսի մասին չեմ գրելու․ էնքան նրա շնորհների մասին խոսեցի, աչքով տվին նախշուն, բոլորից տարբերվող քաղաքին․ երևի։
Երանի էսօր ոտքս կոտրեր ու քաղաք չիջնեի․ փակ դռներն ասես շամփրեցին դեմքս։
Փողոցն անշնորհք հատող մեքենա էլ չկար։ Տաքսիները քանդված ուլունքաշարի նման անկանոն կանգնել էին փողոցի երկայնքով, ու մոտիկից էլ լսելի չէր վարորդների զրույցը․ «պասաժիրի» հերթ պահող չկար։
Գեղեցկության սրահից դուրս եկող ու մազերն օդում թափահարող, ինքն իրեն սիրահարված աղջնակի էլ չհանդիպեցի։
Նույնիսկ ափսոացի, որ դատարանի բակն ազատ էր, ու կանանավորին նիստի բերող մեքենայի անդուր ձայնը չէր լսվում։
Արդեն քանի ամիս գլուխ ենք ջարդում ապատեղեկատվության պատճառով Գորիսի զբոսաշրջային, հատկապես հյուրանոցային ընկերությունների ճգնաժամը հարթելու համար ու ուրախությամբ արձանագրում, որ հազիվ կարծես թե հունի մեջ էր մտնում, առաջիկայում շատ հետաքրքիր միջոցառումներ էին նախատեսվում։ Հիմա ականջներս ուղղակի փակում եմ, չլսելու համար, թե ոնց են 13-ի առավոտ ափաթափալ «չեկին» եղել տասնյակ զբոսաշրջիկներ։
Ցայտաղբյուրների մոտ ոտքի ծայրին կանգնած ու մի կերպ ջուր խմող երեխեք էլ չկային։
Դրա փոխարեն այլևս չծխելու որոշում կայացրած տղամարդիկ համարյա ծվատելով պատռում են սիգարետի տուփի փաթեթավորումը․․․
Միայն Գորիսին հատուկ առուները չեն կարկաչում․ ջրերն անհավես, մոլորված առվի մեջ պատեպատ էին զարկվում։
Ժամ առ ժամ ծաղկի խանութներում ավելանում են գնորդ չգտած ծաղիկների կույտերը։
Սուրճ խմելու հրավերք էլ ոչ մեկը չի անում։ Թթի օղին սիրուհու՝ ճըխթըթոյի հետ փտում են դարակներում ու այլևս հույս չունեն որ իրեն հավեսն ունեցող կլինի․․
Քառասունչորսօրյային անգամ, քաղաքն ապրում էր․ թևի տակ էր առել հազարավոր տեղահանվածների, ձեռք էր մեկնում օգնության հասածներին․ հիմա ինքն է շվարել։
Եթե չմտածեմ, որ այս ամենն ուղղակի Գորիսի համար Stop kadr է, երևի . ..երկտող գրեմ մնացողներին։
