Ալլա Հարութունյան
գ. Տաթև
2010թ. կառուցվեց աշխարհի ամենաերկար, անկանգառ «ՏաԹևեր» ճոպանուղին, որն ավելի շատ զբոսաշր ջիկներ բերեց Տաթեւ, քան անցած ողջ դարում էին երևի եկել: Այդ առումով իսկապես կարելի է ասել, որ ճոպանուղին տաթևացուն թևեր է տալիս, որովհետև ամեն անգամ այդ փաստից հոգիդ պարուրվում է հպարտությամբ: Զգում ես, որ կա մի յուրօրինակ բան, որը կարող է նպաստել քեզ այստեղ պահելուն:
Բայց, մեծ հաշվով, մեր կյանքում ոչինչ էականորեն չի փոխվել. պատանիներն ու աղջիկները ավարտում են դպրոցն ու հեռանում` առանց կես վայրկյան հապաղելու: Հավատացեք` թե չձևացնեն` բոլորն էլ էսպես կասեն:
Գյուղում մնում են հիմնականում նրանք, ովքեր ծեր են ու անօգնական, ովքեր հեռանալու միջոցներ, հնարավորություն ու ցանկություն չունեն:
Սիրտս ցավում է, երբ տեսնում եմ, որ ընտանիքներ կան, որոնք միայն կենսաթոշակի ու նպաստի հաշվին են կարողանում ապրել ու գոյատևել:
Հետո էլ ասում են` դուք երջանիկ եք, ձեզ խոսեցնել չի լինի, դուք ճոպանուղի ունեք, ճոպանուղի, որ Գինեսի գրքի թագուհի է:
Հա’… Բայց դա ի՞նչ է տալիս այն հայրիկին ու երեխային, ով արտագնա աշխատանքից առաջ գրկախառնված արտասվում ու իրար հուսադրում են ինձ, ի’մ ընկերներին, որ գնալու ենք: Հե՞տ են գալու` չգիտեմ:
Կասեք` մեծ-մեծ խոսում եք, մնացեք, պահեք ձեր գյուղը, ձեր պատմությունը: Մնա՞մ, բա ես ինձ ո՞նց պահեմ:
Ճոպանուղուն նայեմ ու կշտանա՞մ…
Լինում է, որ գնում են ու հետո հետ դառնալ անգամ չեն կարողանում` տնից են փող ուզում, լինում է նաև, որ գյուղի ամենաաղքատը քաղաք գնալով այնքան է վաստակում, որ եթե ճոպանուղին իր… «ոտքին գրես» էլ, էլ հետ էկող չի:
