Գևորգ Մկրտչյան
Տաթևի վանքի շրջակայքում գյուղացիներին չի թույլատրվում ոչինչ վաճառել: Առավելապես` նկատի ունեմ ապրուստի միջոց բնամթերքը: Այսինքն` գյուղացին ուրիշ ի՞նչ պիտի վաճառի որ…Երբ Տաթևի վանքում աշխատող Հայր Միքայելին հարցրի, թե ինչպե՞ս կբացատրի այն, որ վանքում հուշանվերներ կարելի է վաճառել, իսկ դրսում բնամթերք` ոչ, նա ասաց, որ դրանք տարբեր բաներ են, որ մարդիկ իրենց հետ ուզում են հոգևոր կյանքին առնչվող խորհրդանշական հուշանվերներ ձեռք բերել, իսկ վանքի տարածքը չի կարելի շուկայի վերածել, որ դա, իրոք, անթույլատրելի է: Ես հավատում եմ նրան ու հասկանում, որ հաճելի տեսարան չի լինի իրոք, բայց…
Բայց կարելի է մտածել գյուղացիների մասին, կարելի է այնպես անել, որ աշխարհին զարմացրած մեր ճոպանուղով ու բարենորոգ ճանապարհով Տաթև եկած զբոսաշրջիկներին ու հյուրերին տաթևցին կարողանա իր արդար քրտինքով աճեցրած բնամթերքն առաջարկել, մանավանդ, որ դրա պահանջարկը, զգացվում է, կա:
Գյուղացին հիմնականում վաճառել է ուզում իր այգու միրգը, ընկույզը, իր պատրաստած թթու լավաշն ու մուրաբաները, դաշտերից հավաքած տարբեր խոտաբույսերը, դդումի կորիզը, չմոռանանք` Տաթևի դդումի… Զբոսաշրջիկները շատ հետաքրքրված են նաև մեր` էկոլոգիապես մաքուր խոտաբույսերով, հատապտուղներով:
«Հա, լավ էր, շատ լավ, որ որ մեր գյուղի մասին սաղ աշխարհն իմացավ, որ մեր բնությամբ հիանում են, բայց մեզ, շատ կներեք, դրանից ի՞նչ… Գյուղացիները պետք է իրենց ապրանքները վաճառեն, որ կարողանան հոգալ իրենց կարիքները: Անձամբ ես սպեկուլացիայով չեմ զբաղվում, չեմ գնում և վերավաճառում, ուղղակի վաճառում եմ է’ն, ինչ ինքս եմ պատրաստում կամ դաշտերից հավաքում»,- նեղսրտած ասում էր ճաքճքած մատներով տիկին Նինան(անունը, իր խնդրանքով, փոխված է):
Տաթևում շուկա ունենալու թեման, զգացի, իսկապես հրատապ է: Հետքրքիր էր, որ բոլորը միաբերան ասացին, որ տարածքի հարկը սիրով կվճարեն, մենակ իրենց ապրուստը կարողանան ապրանք դարձնել, ցավին դարման անել:
Ա~յ թե Տաթևում մի փոքրիկ շուկա լիներ…
