Արփինե Զադայան
Վերիշենում 1972թ.-ին կառուցված մշակույթի տունն իր նպատակին է ծառայել խորհրդային տարիներին՝ մինչև 1992թ-ը: Այսօր մշակութային կյանքը խոր քուն է մտել: Ամենացավալին մշակույթի տան միաժամանակ և՛ առկա, և՛ բացակա լինելն է: Ավագ սերնդի ներկայացուցիչները այնպիսի հիշողություններ ունեն մեր գյուղի մշակութային կյանքի մասին, որ երազելն անգամ անիրական է թվում:
Ժաննա Ամիրյանը պատմում է, որ տարիներ առաջ Վերիշենն ապրում էր աշխույժ մշակութային կյանքով` ներկայացումներ, երաժշտական միջոցառումներ, ֆիլմերի ցուցադրություններ: «Երեխաները մշակույթի տանը այցելում էին տարբեր խմբակներ, նրանց աբոնոմենտներ էին բաժանում, որոնցով ամսվա մեջ մի քանի անգամ կարող էին գնալ կինո, թատրոն կամ պար դիտելու: Դպրոցներում երեխաներին չնչին կոպեկով տոմս էին վաճառում, որպեսզի բոլորը ներկա գտնվեին այդ միջոցառումներին, իսկ եթե նրանք վճարելու խնդիր էին ունենում, դպրոցները վճարում էին նրանց փոխարեն»,- պատմում է Ժաննան:Ստացվում է՝ կար-չկար, Վերիշենում մի ժամանակ կար, երբ գյուղում համերգներ ու հանդիսություններ նախաձեռնող ստեղծագործական խմբեր կային, կինո և թատրոն, ամենուրեք լսվում էր ասմունք, երգ ու պար, հյուրախաղեր. աշխույժ կյանք կար…իսկ ա՞յժմ: Այժմ գյուղացիներն այդ շինությունից ներս են մտնում միայն հոգեհացի ժամանակ, երբ հանգուցյալի հարազատների ֆինանսական միջոցներ չեն ունենում թաղման արարողությունից հետո հոգեհացը հատուկ սրահում կազմակերպելու:
Իսկ թե ինչու է գյուղում լուռ մշակութային կյանքը, Վերիշենի համայնքային իշխանության աշխատակազմի քարտուղար Արթուր Շալունցը նշում է, որ փոխվել են մարդկանց նախասիրությունները. «Հիմա բոլորը նախընտրում են հեռուստացույց, համացանց, մյուս կողմից էլ ֆինանսական միջոցների սղությունն է, անհրաժեշտ ֆինանսավորման բացակայությունը, մասնագիտացված կադրերի պակասը»:
Վերիշենի գյուղապետ Արարատ Օրդյանը կարծում է, որ գյուղում մշակութային կյանքը լուռ է, քանի որ մշակույթի տունը վերանորոգված չէ, իսկ թե երբ է նախատեսվում վերանորոգվել, գյուղապետը պատասխանեց. «Դա համայնքի բյուջեով հնարավոր չի`կառավարությունը պիտի ներդրումներ կատարի»:
Չնայած նրան, որ Վերիշենի մշակույթի շենքը չի գործում, տեղական բյուջեով մշակույթի տան տնօրենի հաստիք է նախատեսված, և որպեսզի այդ միջոցներն իրենց նպատակին ծառայեն, կարևոր է առանձին տարածքի հատկացումը, եթե հիմնովին նորոգելու հնարավորություն դեռևս չկա:
