Սլավ Կարապետյան
Գորիսի մանկապատանեկական մարզադպրոցում այսօր 15 խումբ է գործում, որտեղ 200-ից ավելի դպրոցական է հաճախում: «Կադրերի հետ կապված խնդիրներ չունենք. մեր մարզադպրոցում միայն առաջնակարգ մասնագետներ են»,-նշում է մարզադպրոցի տնօրեն Սեյրան Պետրոսյանը:
Մարզադպրոցն ունի 15 խումբ` բասկետբոլ, վոլեյբոլ, ֆուտբոլ, ծանրամարտ, ըմբշամարտ, թեթև ատլետիկա: Ֆուտբոլի թիմն այս տարի անցավ բարձրագույն խումբ. «Անցած տարի Բ խմբում էինք, իսկ այս տարի արդեն Ա խմբում ենք. սա մեծ հաջողություն է մեզ համար: Երեք խաղ են անցկացրել, որից երկուսում հաղթել ենք»-ասում է տնօրենը:Մեր այն հարցին, թե կան ֆուտբոլիստներ, ովքեր հրավիրվել են այլ ակումբներ, Սեյրան Պետրոսյանը պատասխանեց. «Այո, կան, օրինակ, Սևակ Աղաբեկյանը և Ալեն Ստեփանյանը հրավիրվել են «Գանձասար» ֆուտբոլային ակումբ»:
Աղջիկների ներգրավվածությունը համեմատաբար փոքր է, նրանք հիմնականում մասնակցում են բասկետբոլի և վոլեյբոլի պարապմունքներին, ընդգրկվում այդ թիմերում:
«Ճիշտ է` ծնողների վերաբերմունքը սպորտի հանդեպ առաջվա հետ չես համամետի, բայց դե հիմա էլ կան ծնողներ, ովքեր հետաքրքրված են, իրենց երեխաների համարյա բոլոր խաղերին մասնակցում են, երկրպագում. սա էլ է նրանց ոգևորելու մի ձև»,-նշում է Ս. Պետրոսյանը և շարունակում, որ մարզադպրոցի ամենաառաջնային խնդիրն այսօր ըմբշամարտի մարզադահլիճի վերանորոգումն է, որը 30 տարի առաջ է վերանորոգվել:
Տնօրենը նշում է, որ տեղական իշխանությունն աջակցում է դպրոցի գործունեությանը, իսկ գործարարները առանձին դեպքերում են որոշակի ներդրումներ կատարում: Հիմնականում օգնում են առաջնություններից առաջ մարզահագուստ ձեռք բերել:
«Ցավալի է, որ երբեմն ծնողները մոռանում են «առողջ մարմնում, առողջ հոգի» հայտնի իմաստության մասին: Այսօր, չգիտես ինչու, սպորտով զբաղվելը «մոդայիկ» չէ»,-նշում է Ս. Պետրոսյանը:
Այս կարծիքը կիսում է նաև սպորտի երկարամյա երախտավոր Սաշա Գրիգորյանը. «Սպորտի հանդեպ հետաքրքրվածությունը նվազել է, երեխաները սպորտդպրոցներ չեն հաճախում: Իմ տնօրինության տարիներին մարզադպրոցն ուներ 500-ից ավելի սան, տարբեր մարզաձևերի 42 խումբ էր գործում: Գուցե պատճառը նաև այն է, որ այսօր ծնողը հնարավորություն չունի անգամ մարզազգեստ գնելու»,-ցավով նշում է նախկին ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչը: Ըստ նրա, նախկինում պատանի մարզիկների սպորտային համազգեստը մարզադպրոցն էր ապահովում, իսկ այսօր այդ կառույցներն ապահովված չեն սպորտային գույքով, հանդերձանքով:
Ս. Գրիգորյանն այստեղ մարզիչների մեղքն էլ է տեսնում. «Մարզիչն ինքը պիտի շահագրգռված լինի, դպրոցներ գնա, փորձի ընդգրկել երեխաներին: Այն ժամանակ մենք շրջում էինք դպրոցներով, երեխաների հետ խոսում, փորձում հասկանալ, թե ում որ մարզաձևն է ավելի հոգեհարազատ: Ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչներն էլ չեն ճիշտ աշխատում: Ես 17 տարի ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ եմ աշխատել. ամեն առավոտ /բացի ձմեռվանից/ երեխաների հետ նախավարժանք էինք անում, իսկ հիմա՞…հիմա դա ուղղակի հերթական ժամ է»:
Գորիսի քաղաքապետարանի մշակույթի և սպորտի գծով առաջատար մասնագետ Երվանդ Հակոբջանյանը, խոսելով պատճառների մասին, թե ինչու է պակասում սպորտի հանդեպ հետաքրքրվածությունը, ասում է. «Դասերից հետո արտադպրոցական խմբակներ հաճախելու փոխարեն, մասնավոր պարապմունքների են գնում, փողոցում գնդակով խաղալու փոխարեն` համակարգչով են խաղում. ժամանակներն են փոխվել»:
