Ջուլիետտա Բաղդասարյան
Մեր` Քարահունջ համայնքում գտնվող տասնյակ տներ գտնվում են ակտիվ սողքի գոտում և բառացիորեն կործանման ու փլուզման եզրին են, բայց այնտեղ շարունակում են մարդիկ բնակվել: Որոշ ընտանիքներ` առավել ծայրահեղ վիճակում տներում բնակվող, որոշակի փոխհատուցում են ստացել և լքել իրենց երբեմնի շեն տները: Ցավալի է, որ նրանք նաև գյուղից են հեռացել. հիմա նոր տուն էլ ո՞վ կկառուցի կամ` կկարողանան որ… Այդ տների տեղերում հիմա պատերի` ցից-ցից մնացորդներով փլվածքներ են` ավերակներ. իսկ տերերը` մազապուրծ, հազիվ հասցրել են հեռանալ…Բայց այդպիսիք` ամենօրյա փլուզման վտանգով շենքերում դեռ ճարահատ ապրողներ կան: Ես զրուցեցի նրանցից մեկի` տիկին Էլմիրայի հետ:
Տիկին Էլմիրա, ինչպե՞ս եք ամեն օր պառկում քնելու, երբ գիտեք, որ տունը ժամ առ ժամ…բացվում է:
Քնում ենք վախն ու սարսափը սրտներումս ու, ամեն առավոտ արթնանալով՝ Աստծուն շնորհակալություն ենք հայտնում, որ մի գիշեր էլ անցկացրինք` ողջ ենք…Բայց ի~չ գիշեր…Գլուխդ դնում ես բարձին ու, երազների փոխարեն, լսում ընդերքի դղրդյունը. ոնց որ մեքենայից քարեր թափեն
Իսկ ի՞նչ է մտածում, ըստ ձեզ, պետությունը:
Երևի` ոչինչ: Մի քանի տարի առաջ եկան, չափումներ արեցին ու այլևս ոչ մի լուր` էն գնալն էր` որ գնացին: Մենք էլ ենք արդեն հույսներս կորցրել ենք, վերևում Աստվածն է, ներքևում` մենք. թե պահի` պահի…Որ միջոցներ ունենայինք, մի հնար, հիմա վաղուց էինք մեր գլխի ճարը տեսել: Ի՞նչ անենք, գնանք ում շեմից ներս մտնենք…
Դրամական օժանդակությո՞ւն էլ երբևէ չէք ստացել:
Ո’չ: Նույնիսկ նրանց հուսադրող խոսքերի ենք կարոտ: Գոնե հույս տան…
Այս օրհասական վիճակը կստիպի՞ ձեզ լքել հայրենի գյուղը:
Ինչքան էլ հայրենի գյուղը թանկ լինի, մեր կյանքն ավելի թանկ է. սա պատերազմ չէ, որ կյանքդ նվիրաբերես: Փլատակների տակ մնալը չեմ կարծում, թե հերոսանալու հետ կապ ունի: Բայց այդ միջոցները չունենք: Մնում է` սպասենք մեր ժամին…
