Ասում են` երբ գնում ես քեզ համար նոր քաղաք, միջավայր, տարածքին լավ ծանոթանալու համար տաքսի նստիր։ Ես էլ հետևեցի այդ խորհրդին, երբ երկու օրով Մեղրի էի գնացել։
Ծանոթներիցս մեկի խորհրդով հանդիպեցի Սուրեն Բարսամյանին, ով ինձ համար դարձավ «Մեղրիի դեմքը»։
Առանց տրտնջալու ուղեկցում էր քաղաքի մի ծայրից մյուսը, համբերատար սպասում, իսկ ճանապարհին առիթը բաց չէր թողնում Մեղրիի մասին պատմելու, իր հիացմունքը, սերը ծննդավայրին նկատմամբ արտահայտելու համար։
Միմյանց հաջորդող նկարահանումների արանքում մի քանի րոպե ազատ ժամանակ ունեինք։
Մի քանի հարց տալուց հետո սկսեց պատմել․․․
Հաշվապահի կրթություն է ստացել, 15 տարի գլխավոր հաշվապահ է աշխատել միանգամից երեք ընկերությունում՝ Մեղրիի, Ագարակի և կամավոր հրշեջ ընկերություններում։
Խորհրդային միության փլուզումից հետո մասնագիտությունը փոխել է։ Ասում է․ «Տունս, երեխեքիս պահելու համար Ճանշինում սկսեցի վարորդ աշխատել»։ Ցույց է տալիս Մեղրիից Ագարակ տանող ճանապարհն ու նշում, որ ա՛յ էդ ճանապարհի կառուցմանն ինքն էլ է մասնակցել։ Հետո հիշում նաև դեպի Կապան տանող ճանապարհը։
Եղել է ժամանակ, որ ամանորին 20 հազար դրամ աշխատավարձ է ստացել, բայց էլի չի մտածել Մեղրիից դուրս գալու մասին։ Քաղաքից էլ երկար ժամանակով բացակայել է, երբ ծառայում էր խորհրդային բանակում։ Մի օր էլ որոշել է արտագնա աշխատանքի մեկնել, բայց ամիսը չլրացած, հետ է վերադարձել։
-Կարո՞ղ ա քո մասին գրեմ,- հարցնում եմ։ Կարծես թե դեմ չի, հետո էլ պատմում է․
-Խմբագրությունում՝ Մեղրու «Արաքս» թերթում աշխատել եմ որպես վարորդ։ Բայց մեկ-մեկ ես էլ էի նյութեր գրում։ Կապան գնալու ճանապարհին տեսել ես, չէ՞, էն արջը, բանալին բերանում։ Գցել էին բանալին, ես հոդված գրեցի՝ «Իսկ որտե՞ղ է Գանձասարի բանալին» վերնագրով։ Դրանից հետո բերեցին նորից կախեցին։
Երեք տարի է, ինչ Սուրենը Բարսամյանն իր 06-ով տաքսի է վարում։ Ստացած եկամտով ընտանիքն է պահում, նաև հասցնում է տնամերձ այգին մշակել։
Ամեն երկրորդ խոսքից հետո գովաբանում է Մեղրին, ասելով, թե իսկական դրախտավայր է այն։
Սույն հոդվածը հրապարակվել է ԵՄ ֆինանսական աջակցությամբ: Հոդվածը արտացոլում է հեղինակի կարծիքը և պարտադիր չէ, որ արտացոլի ԵՄ տեսակետը։
