Ալինա Գևորգյան
Ամառային «երկար» արձակուրդներից հետո եկավ սեպտեմբերը՝ ոմանց համար սիրելի, ոմանց համար` ոչ այնքան: Հետաքրքիր եռուզեռ է սկսվում ամենուր, նաև իմ գյուղում՝ Տաթևում:
Բոլորը պատրաստվում են դպրոցի գալուն, փորձում լինել ամենալավը՝ անկախ սոցիալական վիճակից:
Երբ սեպտեմբերի մեկին շուրջդ ես նայում, թվում է, թե գեղեցկության մրցույթի ես մասնակցում:
Բայց սա դեռ ամենացավալին չէ: Իմ գյուղը՝ Տաթևը, ունեցել է մեծաքանակ աշակերտներով լի դպրոց, դպրոց, որի շրջանավարտները այժմ էլ փայլում են իրենց հաջողություններով:
Եթե մի ժամանակ մենք ունեինք 200-ից ավելի աշակերտ, հիմա ընդամենը 87-ն ենք, երբ առաջին դասարանցիների թիվը 18-ից չէր իջնում, հիմա` 5-ից չի ավելանում: Ո՞ւր ենք գնում այսպես-մենք էլ չգիտենք: Ամեն ծնվող երեխայի հետ ուրախանում ենք՝ դպրոցում մի աշակերտ էլ ավելացավ, բայց արի ու տես , որ շուտով նորաստեղծ ընտանիքը լքում է գյուղը: Էլ ինչպես ավելանա, կամ`… որտեղի՞ց բերենք աշակերտներ:
Բայց, միևնույն է, մեր դպրոցը մոր նման միշտ կանչում է իր գիրկը նույնիսկ ամենաչարաճճի երեխային, թեև նրանք էլ արդեն քչանում են:
Չեմ ուզում հավատալ, որ…քչանալու են…
Որ ճոպանուղի’ն էլ չփրկեց…
Բայց ուզում եմ հավատալ, որ Տաթևի համար հայեցի ցավող Սրտեր լինելու են…
