Արդեն քանի անգամ ենք այսպիսի օրեր ապրում. երբ 92-ի սեպտեմբերին հրետակոծվեց մեր տունը, եւ մենք սարսափելի իրավիճակում էինք հայտնվել, ես սկսեցի մտածել, թե ոնց կարելի է չկորցնել ապրելու ցանկությունը, ինչ անել, որ դիմադրելու ներքին պաշարներդ չսպառվեն։
Երբ շատ թե քիչ հավաքվեցինք իրար գլխի, ամենօրյա օգտագործման համար պահարանից հանեցի ամենալավ սպասքը, կենցաղային իրեր, անգամ սպիտակեղեն, հագուստ։ Օրեր անց, երբ կորցրի չծնված երեխայիս, որին արդեն զգում էի, ես սառը դատողությամբ, թխվածք էի թխում, համով բաներ սարքում։
Ես ուզում էի տանեցիքիս լավ տրամադրություն հաղորդել, հրճվանք, որ սիրեին կյանքը, պայքարեին ապրելու համար։ Երեխեքի համար աթոռների վրա ծածկոցներով տիկնիկային բեմադրություններ էի բեմադրում, կեսրարիս հետ նարդի խաղում ու միշտ տանուլ տալիս| չնայած մեկա ինքը շատ ուժեղ էր խաղում|. այգու կարտոֆիլից կենդանիների պատկերներ էի նմանակում ու երեխեքին գուշակելու արարողություն կազմակերպում։
Նոր տարվան էլ փորձում էի եթե ոչ ուտելիքներով, բայց զիզիմիզի բաներով զարդարել։ Ու նորից սկսեցի մտածել երեխա ունենալու մասին, երբ իմ տարիքում էդքան էլ չէին խրախուսում, բայց Հույսը հաղթեց, ավելի մեծացավ հաղթանակից հետո, բայց տարիների ընթացքում պարբերաբար սկսեց ճաքեր տալ. վերջին մի քանի տարում ավելի հաճախ։ Ու հիմա երկվանից հազիվ ձեռքերիս մեջ պահում եմ, որ ճաքերը չմեծանան ու լրիվ փշրվի..
Հեռվից լսվող հրետակոծության ձայները խառնվում են փողոցում խաղացող երեխաների աղմուկին. կհաջողվի՞ արդյոք անվնաս պահել Հույսը..
