Մի կոշկակարի պատմություն

Գողտրիկ Գորիսում՝ քաղաքի սրտում, իր փոքրիկ, բայց միևնույն ժամանակ շատ հարմարավետ կոշիկի արհեստանոցն ունի Գրիշան, որն անվանել է «Zangezur Hand Made»։ Նա կոշիկներ է վերանորոգում, պայուսակներ, կաշվե իրեր, դրամապանակներ, կաշվից նկարներ է պատրաստում` հիմնականում ծաղիկներ։

Արհեստի հանդեպ սերը՝ Գրիշայի մոտ առաջացել է դեռևս մանկուց, մեծացել է հոր կոշկակարանոցում։ Պատմում է, որ ամեն օր գնում էր նայում, թե ինչպես էին վարպետները կոշիկներ պատրաստում, և այդպես էլ 7 տարեկանից սկսել է օգնել հորը ։

Հոր արտադրամասը գտնվում էր Տաշքենդ քաղաքում, հետո տեղափոխվել են Մոսկվա, որտեղ էլ սովորել է նոր տեխնոլոգիաներ, տարբեր վարպետների հետ աշխատելով, ամեն մեկից վերցրել, իր կարծիքով, շատ կարևոր հմտություններ, որն էլ այսօր Գորիսում դարձել է նրա այցեքարտերից մեկը։

 

1 of 6

- +

1.

2.

3.

4.

5.

6.

Արհեստը նրա մոտ ոչ միայն եկամտի աղբյուր է, այլ նաև արտահայտություն՝ զգացմունքների, երևակայության և երևույթների մասին։ Նա ասում է, որ իր ստեղծած կաշվե արտադրանքները առանձնանում են ոչ միայն դիզայնով, այլ նաև նրա մոտեցմամբ, ամեն աշխատանքում՝ ջանք ու սրտի ջերմություն դնելու շնորհիվ։

Քաղաքում նրան սիրում և հարգում են, այն հարցին, թե՞ ինչն է իրենց դուր գալիս Գրիշայի աշխատանքներում մարդիկ ժպտալով պատասխանում են, որ շատ ուրախ են, որ կա այնպիսի կոշկակար, որը կարողանում է հին կոշիկին նոր շունչ տալ։

«44 օրյա պատերազմի ժամանակ հինգ օր աշխատում էի, հինգ օր գնում դիրքեր։ Աշխատելու ժամանակ անվճար վերանորոգում էի զինվորների «բատինկաները», երբեք չեմ մոռացել, որ մարտի դաշտում ամենափոքր օգնությունը կարող է մեծ նշանակություն ունենալ»,-ասում է Գրիշան։

mediapoint