Սյունիքի մարզում հաշմանդամություն ունեցող անձանց շրջանում իրականացված հետազոտությունը, որն ընդգրկել է 120 բնակարան, ցույց է տվել, որ դրանց մոտ 80 տոկոսը հարմարեցված չէ նրանց կարիքներին: Այս մտահոգիչ ցուցանիշը պարզ է դարձել Եվրոպական միության կողմից ֆինանսավորվող «Իմ հարմար տունը» ծրագրի շրջանակում՝ «Հանրային խորհրդատվության և հետազոտությունների կենտրոն» և «Դարման» սոցիալ-առողջապահական հասարակական կազմակերպությունների իրականացրած համատեղ հետազոտության արդյունքում։ Մինչ հանրային քննարկումների կենտրոնում հիմնականում արտաքին միջավայրի ու փողոցների մատչելիությունն է, մարդիկ շարունակում են լուրջ խոչընդոտների բախվել սեփական տանը՝ ամենօրյա կենցաղը կազմակերպելիս:
Հարցազրուցավար Արփինե Հովհաննիսյանն ընդգծում է, որ հարմարավետության պակասը բարդություններ է ստեղծում ոչ միայն անմիջապես հաշմանդամություն ունեցող անձի, այլև նրա խնամքով զբաղվող ընտանիքի անդամների համար։ Ընդ որում, ըստ նրա, քիչ չեն դեպքերը, երբ տան պայմանների մասնակի բարելավումը հնարավոր է դառնում բացառապես ընտանիքի ջանքերի շնորհիվ, իսկ լիարժեք հարմարեցված տներ գրեթե չեն հանդիպում:
Մասնագետները փաստում են, որ բնակարանների հարմարեցումը միշտ չէ, որ մեծ ֆինանսներ է պահանջում. օրինակ՝ լոգարանում հատուկ աթոռի տեղադրումը կարող է էականորեն հեշտացնել առօրյան։ Սակայն խնդիրն այն է, որ քաղաքացիների զգալի մասը պարզապես տեղեկացված չէ պետության կողմից տրամադրվող անվճար աջակցության և օժանդակ սարքերի մասին, իսկ դրանք ստանալու դեպքում էլ հաճախ բացակայում են դրանցից ճիշտ օգտվելու հմտությունները:
«Դարման» ՀԿ-ի նախագահ Շուշան Միրումյանն առաջարկում է խնդրի համակարգային լուծում, որն ամփոփվել է նաև վերոնշյալ ծրագրի շրջանակում կազմված հատուկ զեկույցում։ Առաջարկվում է բնակարանային պայմանների բարելավումն ու հարմարեցումը դարձնել պետական գնահատման մաս: Սա ենթադրում է, որ երբ գնահատվում է անձի ֆունկցիոնալությունը, զուգահեռաբար պետք է գնահատվեն նաև նրա բնակարանային պայմանները՝ հատուկ մասնագիտական թիմի կողմից, որն էլ կառաջարկի տան հարմարեցման լավագույն և ամենառացիոնալ տարբերակները:
Լրագրող
