Անահիտ Գրիգորյան
1988թ. Սումգայիթյան ջարդերից հետո Աննա եւ Մանվել Գաբրիելյանները տեղափոխվել են Մեղրի, հետո ապաստան գտել Լեհվազ գյուղում: Այս տարի, փետրվարի 28-ին նրանց ընտանիքում ծնվել է վեցերորդ երեխան. «Չէինք պլանավորել, բայց ուրախացանք, որ մեր ընտանիքը պիտի համալրվի: Հետաքրքիր զուգադիպությամբ նա ծնվել է հենց Սումգայիթի դեպքերի օրերին, 26 տարի անց»,-ասում է ընտանիքի մայրը եւ ավելացնում, որ չնայած ծանր պայմաններին, միեւնույն է, երբեք չեն մտածել երեխայից հրաժարվելու մասին:
Աննայի ասելով` երբեմն իրենց մեղադրում են, թե կարող է կրոնական ինչ որ ուղղության ենք հարում, որն արգելում է նման դեպքերում բժշկական միջամտությունը: Զարմանում են, որ դժվարին պայմաններում ենք ապրում, բայց երեխաներ ենք ունենում: «Միշտ չի հաջողվում մարդկանց համոզել, որ լավատեսությունն է մեզ ուժ տալիս, մի օր էլ մենք տուն կունենանք»,- նշում է Մանվելը:Նրանք արդեն չեն հիշում թե 20 տարիների ընթացքում քանի անգամ են տուն փոխել, այս հարցում նրանց աջակցում է համայնքի ղեկավար Սասուն Զաքարյանը: Օրեր առաջ համայնքում է եղել Սյունիքի մարզպես Վահե Հակոբյանը, բայց ասել են, որ չեն կարող գումար տալ, միայն շինանյութ կարող են տրամադրել ու սնունդ: Մանվելն ասում է, որ գյուղում 4000 դոլարով տուն են վաճառում: Վեցերորդ երեխան ունենալուց հետո միանվագ նպաստ պետք է ստանան, եւ եթե պետությունը մի քիչ էլ աջակցի` կկարողանան այդ տունը գնել: «Գոնե երեխաներս իրենց գլխին տանիք կունենան»,- ասում է նա: 
Նորածին Միլենան դեռ ոչ մի նոր հագուստ չունի, մայրը նեղսրտում է, երեխաներիս համար չեմ կարողանում դրսի եւ ներսի շորեր առանձնացնել, որովհետեւ տարբերություն չկա, բոլորը քրքրված են: Գեւորգի մի ոտքին բոթաս է, իսկ մյուսին կոշիկ: Տանիքն էլ փայտից է, ու եթե անձրեւ է գալիս ջուրը թափվում է գլխներին:
Աննան հիշում է, որ երբ ամուսինը գյուղի անսուններն էր պահում սարում, երեխաներին էլ էր իր հետ վերցնում, հատապտղով, կանաչով սնվում էին, ասել է, թե սարերում են մեծացել: «Հույսն է մեզ պահում ու մեր երեխեքը»,- հուզմունքը խեղդելով ասում է ընտանիքի հայրը եւ սիրալիր հայացքով նայում նորածին աղջկան:
Երեխաներից մեծը 19 տարեկան է եւ ծառայում է Ազգային բանակում, իսկ Գեւորգը, Արսենը, Մարիամը դպրոցահասակ են: Դասերից հետո գնում են սարերից, անտառներից փայտ բերում, հետո էլ անցնում ջուր կրելու: «Միլենաս դեռ երեք տարեկան է, բայց մեծի պես օգնում է, ժամերով նստում է նորածնիս կողքին եւ լացելիս օրորում է:Բազմազավակ մայրն ասում է, որ շուտով ուսումնական տարվա վերջ է, բայց դեռ երեխաների գրքերի գումարը չեն տվել, տետրերի փողն ընթացքում ուսուցիչներն են տալիս, ասելով, թե դուք շատ եք, էդքան փող ձեզ որտեղի՞ց:
Գեւորգի երազանքը կիթառ ունենալն է: Ասում է` կիթառահար է դառնալու, երբեմն քաջություն է հավաքում, հարեւան Վոլոդյայից նրա կիթառը խնդրում ու նվագում: Երբ ասում է, որ հորն է ուզում նմանվել, նրա ճանապարհով առաջնորդվել, լավատեսությամբ զինվել, հայրը քթի տակ դժգոհում է. «Իմ դաժան ճակատագիրն, ինչո՞ւ ես ուզում կրկնել, բայց հետո ոգեւորում է տղային` գուցե եւ հայտնի կիթառահար դառնաս»:
Մարիամն իրեն ապագայում նկարչուհի է պատկերացնում, նկարել է մորը, եղբայրներին, քույրիկներին, բայց չի կարողանում իրենց ապագա տունը նկարել, չի ստացվում: «Երեւի չենք ունենալու, դրա համար էլ չի ստացվում»,- հուսահատվում է նա:
hetq.am
