Լիլի Աբրահամյանը Ստեփանակերտից է։ Մասնագիտությամբ բուժքույր է։ Աշխատել է Ստեփանակերտի բժշկական կենտրոնում։ 44-օրյա պատերազմի ժամանակ ժամանակավորապես ապաստանել էին Դիլիջանում, հետո վերադարձել են Արցախ։ Երբևէ չի մտածել, որ կարող է հեռանալ իր երկրից։ Ամենավերջիններից մեկն էր, ով Հայաստան էր տեղափոխվել, որովհետև հիվանդանոցում վիրավորներ շատ կային, ովքեր նաև իր օգնության կարիքն ունեին։
Արցախից հիշողությունների հետ բերել է դստեր ձեռագործ զարդանախշը՝ Արցախի խորհրդանշական «Պապիկ-տատիկ»-ի պատկերով, որդին՝ իր մրցանակները և պատվոգրերը:
Տեղահանությունից հետո Լիլին իր հարազատների հետ հաստատվել էր ժամանակավոր կացության վայր՝ «Գորիսի կոմունալ ծառայություններ» ՀՈԱԿ-ին պատկանող շենքում։
«Գորիսի կոմունալ ծառայություններ» ՀՈԱԿ-ի տնօրեն Արթուր Հայրապետյանն ասում է, որ արցախցիների տեղահանության առաջին իսկ օրվանից Գորիս խոշորացված համայնքի աշխատակիցները կցվել են բռնի տեղահանվածներին օթևան տրամադրելու աշխատանքներին: Կոմունալ հաստատության ունեցած գույքի միջոցով, որը տրամադրվել էր համայնքի ապաստարանների համար, հնարավոր է եղել կահավորել շենքի 4 ազատ սենյակները, որտեղ էլ անվճար ժամանակավոր բնակություն են հաստատել մի քանի ընտանիք»:
Տարբեր ժամանակներում հաստատությունը ապաստան է տրամադրել քառասունվեց ընտանիքի, հետո նրանցից ոմանց աշխատանք է առաջարկվել. այդ թվում Լիլիին և նրա մայրիկին Սվետլանային։
