Բրեժնեւի ժամանակ էնքան ձանձրալի էր, որ լճացում ասում էին՝ լճացում, լճացում, միշտ ասում էի՝ տեսնես, որ Բրեժնեւը չլինի, հետո ինչ ա լինելու»,-հիշում է Սիրվարդ Բաբալարյանը։
Նա ապրում է Սյունիքի մարզի Խնձորեսկ գյուղում։ Երկար տարիներ եղել է դպրոցի գրադարանավարը։ Այժմ թոշակառու է։ Դժգոհ չէ, որ կյանքը կիսվել է երկու ժամանակաշրջանների եւ երկու հասարակարգերի միջեւ։
Հարցին՝ «Եկեղեցի գնո՞ւմ էիք», բացասական պատասխան է տալիս, ասում՝ գործող եկեղեցիներ չկային, մի մասը վերածել էին պահեստների, մյուս մասն էլ ավերված էին։ «Մեր դպրոցի տնօրենը երիտասարդ կին էր, մի շատ լավ առաջնորդի կին, 2004 թվականին առաջին անգամ իր հետ գնացինք մեր գյուղի Հռիփսիմե եկեղեցին մաքրելու։ Դա իր մտահղացումն էր։ Ինքը խաչակնքեց։ Ճիշտն ասած, մտքումս ասում էի՝ ո՞նց ա ինքը սենց բան անում։ Թեեւ փոքր ժամանակ տատիկս սովորեցրել էր «Հար մեր»-ը ու մեխանիկորեն էդպես անգիր գիտեի»։
Երկրորդ անգամ այսպես զարմացել է, երբ արդեն Գորբաչովի օրոք հեռուստացույցով լսել է ԽՍՀՄ այցելած ԱՄՆ նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանի խոսքը. «Ճաշկերույթի ժամանակ ինքը ամբիոնի մոտ որ խոսում էր, ասաց՝ Աստված պահապան բոլորիդ, խաղաղություն աշխարհին, այ էդ ժամանակ էլ զարմացա, որ Աստծո անունը տալիս են»։
Աղբյուրը՝ hetq.am
